
De Maranathakerk in Deventer is een verborgen parel in de stad, gebouwd in 1992 voor de Molukse inwoners van Deventer. De Molukkers woonden na hun aankomst in Nederland (1951), 10 jaar in afzondering. Toen mochten zij gaan integreren in de Nederlandse samenleving. Enige tijd later kregen zij recht op eigen kerkgebouwen (en moskeeën). De Molukse gemeenschap van Deventer had het geluk, Aldo van Eyck toegewezen te krijgen voor hun kerkgebouw. Deze architect heeft niet een heel groot oeuvre nagelaten, maar zijn werken zijn stuk voor stuk bijzonder en hij heeft daarmee de architectuur blijvend beïnvloed. In het ontwerp heeft hij uitstekend geluisterd naar de speciale eisen die er vanuit de Molukse cultuur aan gesteld werden. Daarin speelde de omliggende rozentuin een grote rol. Tuin en gebouw konden niet zonder elkaar.
De kleurstelling van de binnenwanden, van donkerblauw naar lichtblauw, zorgt voor een illusie van de zee rondom een eiland. Van Eyck werkte In het kerkontwerp samen met de jonge kunstenares Iene Ambar. Zij wist met haar schelpenkunstwerk op de muren een brug te slaan tussen botsende idealen van Van Eyck en de wensen van de gebruikers. In 2019 is de kerk als gemeentelijk monument aangewezen. In september 2022 is de procedure in gang gezet om voor kerk en tuin ook de status van rijksmonument te krijgen.